Czasem wydaje mi się, że nie istnieje nic oprócz wielkiego kłamstwa...
a ¶wiat, który widzę za oknem to tylko złudzenie.
Nie ma go...
i chyba nigdy nie było.
No i nie ma Was. Gdzie jeste¶cie?
 
Czasem my¶le, że nie ma Ciebie.
No bo gdzie jeste¶?

No i nie ma mnie!
I nigdy nie będzie.

Stan±łem nad przepa¶ci±.
Nie było Cię tam ze mn±.
Byłem sam... było ciemno.

Z perspektywy czasu wszystko wygl±da zupełnie inaczej.
Zupełnie odwrotnie niż poprzednio gdy na to spogl±dali¶my razem.
A może jednak wci±ż tak samo??
Już sam siebie zgubiłem.
Być może zwariowałem...
lub doprowadzam się do szaleństwa.
Zawsze to robiłem.
Nigdy nie miałem planu choć miałem marzenia.
Tak, te możliwe do zrealizowania.
Teraz?
Czasami chciałbym cierpieć na amnezje.
Choć my¶lę jakby to było póĽniej dowiedzieć się wszystkiego czego do tej pory się nie wiedziało.
Nie pamiętało.
Szok!

Doprowadzam się do szaleństwa.
Do autodestrukcji.

Czasami nie znam sam siebie.

PóĽny wieczór.
Cisza.
Bezgwiezdne niebo, deszcz i miejsce którego nie znam.
Nie chcę znać.
Nie pamiętać.

Ryk silnika.
Trzask.
Pisk hamulcy.
¦mierć na drodzę.
Potwierdzenie policyjnych statystyk.
Pijany kierowca.
Boże!

Milion my¶li.
On nie żyje!
Co teraz?!
Piłem.
Policja, przesłuchania, areszt, więzienie.
NIE!
Muszę uciec.
Jemu i tak nic nie pomoże.


Umierał powoli...w rowie gdzie go zostawił.

Ten za kierownic± to ja.
W rowie? ja!
Zabiłem go.
Siebie.

To tylko ja...Bezimienny.
To tylko Wy, których tu nie ma...a których potrzebuje najbardziej.
To tylko oni, których mijam codziennie na ulicy...bezimienni.
Tutaj wszystko jest inne.
Tylko Prawda boli tak samo...i klamstwo smierdzi tym samym ludzkim wyrachowaniem.
Wiele bym chcial, niewiele moge...potrafie?
A niby mozliwosci sa nieskonczone.

Miasto, które mówi Ci na kadym kroku, ze to tylko ty-bezimienny.

Głupi idealista, romantyk pełen dumy

Jak po Halembie pisać normalnie? ...
Jak omin±ć banał? ...


Pierwsze doniesienia.
Pierwszy szok...i pierwsza nadzieja...
i powtarzane w kółko, że ona umiera ostatnia.
Modliłem się.
PóĽniej szok kolejny...krzyk i rozpacz.
Nie mogłem patrzeć...słuchać.
Nie wierzyłem?
Jak wtedy kiedy odszedł Robert... kiedy odchodziła Babcia.
Kiedy waliła się duma Nowego Jorku.
Kolejny Koniec czyjego¶ ¦wiata.
Kolejny Koniec jakiego¶ ¦wiata.
Już tyle ich widziałem...a nie chciałem widzieć wcale.
Ile jeszcze, Boże?-pytałem.
Nie wierzyłem.
Uciekłem...tam gdzie zawsze.
Na ulice.
Płomienie w oknach..znicze na ulicach.
Nie umiem tak!
Mam to w sobie!
Trzymam cały smutek ¦wiata...w swoich rękach.
Modliłem się..klęcz±c na ulicy.
Teraz,dopiero teraz... otwieram ręce.

Nie znałem Ich...
ale dziękuje, że byli...
i przepraszam, że nie ma Ich już.
Je¶li nie za siebie...
Przepraszam.